نان و شبنم و شراب

باران

manobavarkon — Sun, 11 Nov 2007 04:21:18 GMT

وشایسته این نیست

که باران ببارد

و در پیشوازش

دل من نباشد

و شایسته این نیست

دلم را به دامن نریزم

دلم را نپاشم

چرا خواب باشم ؟

ببخشای بر من ، اگر بر فراز صنوبر

تقلای روشنگر ریشه ها را ندیدم

ببخشای بر من ، اگر زخم بال کبوتر

به کتفم نروئید

بس است دیگر

چرا خواب باشم ؟

عبور کدامین افق ،

وسعت انتظار مرا مژده آورد ؟

و هنگامه عشق را ،

از دل من خبر داد ؟

کجا بودم ای عشق ؟

چرا چتر بر سر گرفتم ؟

چرا

ریشه های احساس خود را

به باران نگفتم ؟

چرا آسمان را ننوشیدم و تشنه ماندم ؟

ببخشای ای عشق

ببخشای بر من

اگر

ارغوان را نفهمیده چیدم

اگر روی لبخند یک بوته آتش گشودم

اگر سنگ را دیدم اما

در آئین احساس آواز گنجشک

نفسهای سبزینه را حس نکردم

اگر ماشه را دیدم اما

هراس نگاه نفس گیر آهو

به چشمم نیامد

ببخشای بر من

که هرگز ندیدم

نگاه نسیمی

که من را شکوفاند

و شعر شگرف شهابی که

به اوجم کشاند

و هرگز نرفتم

که خود را به دریا بگویم

و از باور ریشه مهربانی برویم

کجا بودی ای عشق ؟

چرا روشنی را ندیدم ؟

چرا روشنی بود و من لال بودم ؟

چرا تاول دست یک کودک روستایی

دلم را نلرزاند

چرا کوچه رنج سرشار یک شهر

در شعرم بی طرف ماند ؟

چرا شعر من

بیل بر دوش ، یک صبح میدان ،

و یک انتظار عبث را نفهمید ؟

چرا در شب یک حضور و حماسه

که مردی به اندازه آسمان گسترش یافت

دل کودکی را ندیدم که از شاخه افتاد ؟

و چشم زنی

که در حجله هق هقی تلخ

جوشید و پیوست با خون خورشید

ببخشای ای عشق

ببخشای بر من اگر ریشه در خویش بستم

و ماندم

و خود را شکستم

و هرگز نرفتم که در فرصتی خط شکن

باور زندگی را بفهمم

و هرگز نرفتم که یک حجله بر پا کنم

بر سر کوچه زندگی

و در قاب خورشید

بنشانم عکس دلم را

تو را دیدم ای عشق

و دیگر زمین آسمانیست

و شایسته این نیست

که در بهت بیهودگیها بمانم

تو را دیدم ای عشق

و آموختم از تو آغاز خود را

نگاه تو کافیست

من آموختم

ریشه رویش باغها را

و باران خورشید ها را

رخنه تنهایی

manobavarkon — Mon, 05 Nov 2007 07:47:18 GMT

کسی آگاه نبود

رخنه کوچک تنهایی را

تا فراتر رفت و

همه را تنها کرد

زندگانی بود

در غریبانه راهی مهجور

سرزمینهایی دور

شهرهایی پرگور

یک بنفشه آنجا

که خزه آگین سنگی

از دو چشم دنیا

به نهانخانه فرو می بردش

عاقبت هیچ کس خدا را نشناخت

آن بنفشه پژمرد

گاه پرپر شدنش را کسی آگاه نبود

کوله بارش پر تنهایی بود

کودکی آرام

سلام بر مرگ گفت

عاقبت

من ماندم و سیلاب سیه چهره درد

آخرين خدا ( ای عنكبوت جهان )

manobavarkon — Mon, 17 Sep 2007 05:36:18 GMT

اي كاش به اندازه جنوني فرصت تماشاي چشماني را داشتم ، اي كاش مي توانستم مثل جنگجويي به نيزه نگاهي درخود فرو مي غلطيدم ومي ديدم پيكر پاره پاره خود را درميهماني شيون افشان گيسوانش و دررنگين كمان دامانش مدفون مي شدم و درشقايق زار گونه هايش رنگ خون مي شدم.

اي آواز سرگردان تورادركجا خوانده ام ؟ دركجا؟ هنگامي كه افق هاي آبي جستجو رامثل شاخه مجرب شكوفه اي كه نوبهار عاطفه رامي فهميد؟ اين بذر بلند ، اين دانه مقدس ، اين شجره نوراني راكه نياي نازها ونبيره نداهاست ، بر كدامين كدامستان سر سبز افشانده ام ؟ من مانده ام.

سوختم بر مجمر دلم ، آهنگ آوار ، درزير وزار دل جگر سوخته افروختم، درياچه اي توفاني از خاموشي ام، پر از آوازهاي شكسته ورودهاي گريان و چنگ هاي بريده و گيسوان پريشان ، درخويش افتاده ام به خنجر آوازي و قلب سرخ ناله ام رامي كاوم، چه آوازهاي غريب ونمناكي ، پر از گوشه چشم تر دلدادگان و مويه مادران بر سنگ تر ناكامان.

از قعر قلب قلعه هاي شهود شجاع ، شيهه اي مي آيد ،بلند بالا با نويي ، كمند آسا گيسويي و مضطرب در شعله ها و شرابها مي گردد به دنبال جسد جسارت جاويدان جنگجويان .

آه ... اي كجاوه هاي كج راي افسانه هاي كهن ! و اي كاجهاي پوسيده سده هاي متروك ،از انگشت گلايه گلها حكايت كن وقت توفان برگ در پنجره پائيز، پائیز,انگشتري گلها را گم كرده است در ازد حام بي پايان پرندگان گرسنه و كليد سبز باغ در سنگريزه هاي سربي صخره كوبنده ياغي جا مانده است .

روزي خورشيد طغيانگر از خواب بر مي خيزد و چينه مذاب پرندگان آتش را بر پوست سوخته درياها مي گشايد، آنگاه روياي قاصدك از ذهن زمين برخواهد خواست و پيله آخرين عنكبوت بهاره به رودخانه خروشان گسله هاي گريان خواهد افتاد.

اي عنكبوت جهان ، اين كليد طلايي تذهيب افسانه ها و اين گاهواره اطلسي سيمرغهاي جهان، اينك كرم كوچك انسان را ببخش و لانه كاغذين زنبور بشر را هديه كودكان آسيمه سر توفان مكن، در كناركاهگلي هاي پشت بام آتشفشان ، زيستن را پاسبان باش ای عنکبوت جهان.

و مرگزاتر از اين اندوهي نيست كه در ملوليت حواها، به دورويي و فتنه هايشان ، آدم دستخوش توفانهاي آسيمه سر آبهاي تاريك اهريمن باشد.

اي آخرین خدا, ای عنكبوت جهان, ببخش ما را و جهان ما را پاسبان باش.

اكنون اين بلاغت صادقانه و اين صراحت صميم از آن لبهاي توست كه به لهجه گل سرخ سخن مي گويند . من وارث آدم در سرزمينهاي سبز خدايان و تو باز مانده حوايي در بركه هاي نخستين بهشت كه خشكيدند ، در زلال آغازين فطرت كه غبار آلود شد، پس بر عنكبوت جهان زانو بزن و چون نياكان در غارهاي خواب آلوده خيال ، به ترسيم حوا منشين ، گويش شقايق از آن ماست ، و سخن گفتن به لهجه گل ها در سرزمين تكلم ما رايج است. ما وارث كوهها و جنگلها ، وارث قصه ها و لالايي ها هستيم.

اي آخرين خدا، اي عنكبوت نگهدارند ه ما از اهريمن گناهان، اي آخرين خدا ، اي عنكبوت باز دارنده ما از اشتياق هوسها، اين التماس لبي خون آلوده به خمر شرابهاي كهنه سرنوشت آدم و حواست كه در التيام زخمهاي كهنه از نوشكفته در سايه وجدان اهورايي به تو زمزمه مي كند: ما را در نبرد طاغوتيان دشتهاي ريا كه در ازدحام ابرهاي اهريمن به نابودي ما لشگر مي گشايند حفظ كن.

اي عنكبوت جهان، اي آخرين خدا، ببخشاي ما را و جهان ما را پاسبان باش.

هذیان حقیقت

manobavarkon — Fri, 25 May 2007 14:20:18 GMT

ازوقتي كه خود را شناختم خودم را فراموش كردم يادم مي آيد كه هيچي يادم نمي آيد حتي نمي دانستم كه چيزي نمي دانستم و نمي خواستم كه چيزي بخواهم از خواستن و دانستن . از دانستن خواستن بيزار بودم و از بيزاري نيز.

در يك مه آلودگي محض به دنيا آمدم ، و گمان مي كنم كه همه انسانها اين چنين از رحم روزگار زاده شده اند : دربيشه اي مه گرفته از روياهاو نيزارهايي پر از كابوس هاي وحشي و خوابهاي به غارت رفته.

من اينگونه به دنيا آمده ام : مثل همه نژاد انسان درتاريكي مطلق ، درزهدان تاريك تاريخ ، دررَحِم ظلماني زمين ، از پشت سلسله ها و حوادث تاريخ، من نطفه يكي از وقايع بشري ام و مثل همه انسانها از پشت يك حادثه و از روي زين تلاقي به زمين افتاده ام .

اين سرآغاز من است:بي آغازي ، از زمينه ناپيداي ازلي دور از دسترس به دنيا آمدم.من نيز مثل پدرم نمي دانم من هم مثل نياكانم دراحساس تنهايي درجنگل جهان وعزلت درغار زمين آغاز شده ام ، آغازي كه تاريخچه آن را در كتيبه هيچ تمدني ودر نقاشي هاي سقف هيچ معبد مقدسي به تصوير نيامده. ناپيدا ترانه مجروحم كه نمي دانم مرا در كدام چاه خوانده اند ، سراپرده سودائي روياهای از كوهها گذشته و به دريا پيوسته ام ، سرانجام به غارت رفته ام كه اندوه را چون كويري بي سرانجام درداغ ترين دردها وگرمترين سرگردانی ها تفته ام ، رودخانه اي از دست رفته ام .

گلي در محنت ايام پژمرده ام ، بنفشه اي سيلي تندر خورده ام ،شقايقي ره به سرگرداني برده ام ،به روی دستهای سوزان و دركنار كجاوه ويران آرزوهای كهن مرده ام.

- چوب انار – دستهاي ترك خورده دوران كودكی : كودكی كه مشق ننوشته درروزهای به ابهام آلوده نوروز، نوروز هايي كه دي شدند ، نوروز هايي كه عازم ديار خاك آلود و گرد گرفته ناكجاها و مسافر فصل گل ني،فصل بي سرانجامي در اسفند ودي و فصل كجاوكی .

- دركنار جاده فريادهاي خاموش ، مرا به آغوش مادرم باز گردانيد ، وقتي با تلخي ،از چشمان سياه اشك آلود كولی دشت آن روزها - كولي كوچك همسايه - به ناچار گذشتم.

كولي كوچك همسايه كه كف ساحل را مي ديد و صدف آسمان را مي چيد و مثل ساقه معصوم نرگس تبسمي در چشمه حيايي مي لرزيد .

آه ه ...اي اسب آوازهاي وحشي ،تو را بر كدام نا كجا آباد رانده اند ؟

سوختم در سياه ترين شبهاي بي شعله ،در شقايق كش ترين نقطه زمين ،در بي ابرترين نقطه آسمان ،سوختم در آبادي سنگستان در كشور كوچ و در قحط آواز چكاوک.

و شبنم اشك هيچ نسترني بر زخم تازه پيراهن حسرتم نچكيد و هيچ لالايي ممنوعي نام سرخم را در گوش نوزادان روزهاي سبز رهايي مويه نكرد، هيچ كس زخم مرا واگويه نكرد و آوازهای معصومم را در بازار عروسكهاي عاشق سر نداد.

عروسكها مغتنم اند،عروسكها معصومند، عروسكها پيامبران دوران كودكي اند:

امت واحده احساس ،سالهاي سپيد ،سالهاي سبز سادگي ،سالهاي سرخ و سپيد باغچه ،سالهاي خيره شدن به پرتو غروب،سالهاي متبركه نزديك به پستانك ،نوشيدن از سينه هاي مهربان مادر،يگانگي مادر.

و چقدر انبساط در تبسم دوراني پيش از بلوغ نهفته است :دورانهاي زمين شناسي سادگي ،هواشناسي احساس ،پرندگان هزار بال افسانه اي ،دوراني كه گلدوزيها حرف مي زدند و كلاغها ،قصه مادر بزرگها را تكرار مي كردند.

دلم براي بلاغت پيش از بلوغ تنگ است ،دلم براي حياط خانه كودكي تنگ است،

- دلم تنگ است وقتی مردان مسافر را می بينم كه بي هيچ خاطره ای از صبح خيابان ها می گذرند و رفتگرانی كه بی هيچ زمزمه ای برگهای مست نيمه شب را از جوی مهربان بی خيالی جمع می كنند-

خورشيد سوخته است و خاكستر سبز جنگلها به باد، در نا سوت جهان ناقوس مي زنند: اژدها به خواب آدميان رمنده از آتش آمده، اژدها بر تخت تكيه داده و دهان شاعران را پر زهر مي كند و خواب آلود و خورناك سوختن خرمي ها را تماشامي كند .

دركوچه ، كودكان كور و پير زنان هزار قحطي ديده دانا نشسته اند ، سنبله هاي سر بريده درمحفل باد مي رقصيدند ودامهاي دغل كار به قتل عام نهايي سبزينه فكر مي كنند.

شب در شهواني ترين نقطه خود ، نطفه اژدهايي زيبا را از بوسه دهان دوزخي شيطان حمل مي كند.

درياي تاريك و گردابهاي هايل براي بلعيدن همه خاطرات خطر كرده دهان گشوده اند. من از زخم پدري بر كلبه بزرگ اندوه مادري ام ، درمزرعه متضرع اجدادم ، بر قطعه زمين بايربيماري ام نشسته ام و سربهاي ريخته از نبرد اژدها وسيمرغ رابا جاروهاي افسانه اي جديد مي روبم.

من از كوله راههاي پنهان دركوهسار انديشه مردان مهاجر، صداي شمشير زدن نوراني مردي را مي شنوم كه ۲۵۰۰ سال پيش گلها را در بسته بندي عاشقانه از روي رودخانه كپك زده اژدهايان خفته گذراند وسهم به سهم به مردمانش داد ( كوروش كبير)

اما كنون هيچ كس نگران سلامتي كبوترها نيست وقتي كه دايناسورها دركناررودخانه انسان ويراني جاده ها را جشن مي گيرند هيچ كس نگران هيچ كس نيست . و كسي رد علف چرايان را دردشتهاي سترون بي چوپان نمي جويد.

خورشيد درخاكسترهاي زيرين زمين پنهان است وروزي به سزاي سايه ها وسپيدارهاي ويران شده از خواب بر مي خيزد ومن اميدوارم ،

من اميدوارم چون ميان اين جهنم كه شياطين ، رقص كنان مي زنند ومي بلعند بالاي كوهها آبشار است وپائين كوهها درياچه ها وكنار درياچه ها صف دختران ، هنوز در اعماق جنگل ، عسل گويشها وپنيرك رويشهاست ، هنوز بالاي كوه قوچ ايستاده است وچشم اندازهاي حماسي كهن را مي كاود و كبك ها درچند فرسخي كتيبه ها لانه دارند و به زبان ما،عقابان اسطوره اي راخطاب مي كنند، بالاي كوهها آبادي هاست ، در دل باغها خانه هاست ، كلبه هايي از سنگ و عشق وچوب ، ومرداني به كودكان خود شكار شادي مي آموزندو زناني ، از الياف افسانه ها ، پارچه هاي پارسي مي بافند . آنجا زير آن يال اساطيري ، پلنگي جوان ايستاده ورفتار عاشقانه آهوان را مي نگرد .

بالاي كوه درياچه است و درياچه درخواب دختران ايل جاريست و درياچه محل شستشوي طلاها و تلألو اندامهاست ودختران دربركه هاي دور، روح وجان خود را مي شويند ، من مردان كهن را ديده ام ، با ابروان پر پشت خشم وبانوان عتيق را گريسته ام درفصل عاشقانه اشيا ودرزمهرير دوري دلداران لرزيده ام ، مثل سوز ناي سرو درباد مهرگان . و از قلب كاسه ها و از قعر كوزه ها واز زات كاشي ها فرهنگ عاشقانه اقوام رامثل شرابي نوشيده ام .

اي سرزمين اهورايي، من امشب از سپر پاره پاره سينه دلباخته ترين سواران فرو افتاده ترين شمشيرها ، صداي ترك خوردن نازك ترين و زيباترين لبهاي زمين درباز شدن خونين ترين غنچه زخمهارا برايت مي خوانم.

شب شراب خفته درچشمان پلنگ خفته است ، شب آشوريان آتش پوش هزاره بيش از ميلاد مادهاو اختراع بادهاست ،شب ميهماني آنسوي كاجهاي درهم كوبيده ي گردنه كبوتران كوههاي ويران شده زلزله هاي خواب ديوان اسطوره هاي ميلياردها سال پيش از آفرينش آدم است .شب پرستش پلها وخم شدن كمر كش ها درپيشگاه كبريايي خدايان آتشفشان است.

اي جنگجويان جا مانده نبرد انسان وخدا، اي نامه به خون نوشته كبوتران به پادشاه طوفانها،اينك اين شرمگين ترين وخون آلودترين تپش قلب قناريان كوچكي كه بر شاخه صميميت شرابي بر شانه خمي كهنسال نشسته است.

اين صداي هزاران لاله روي غرق شده دررودخانه رنگ بهار است كه از اعماق زمين مي سرايمش. اي سر نيزه خون آلود نبردهاي شكست خورده قلب من درجنگ عاشقانه ترين نگاهها ، اي دستهاي لرزان تر از دل نازك ترين نرگسها ي جهان،اي شبانه ترين آوازي كه درجان جنگهائي شكسته ترين دستهاوبريده ترين گيسوها دست افشاني مي كند.

من با تمام درخشهاي جهان از مرزهاي مرواريد مي آيم ،از افعيان رقاصه دامنه هاي افسوني الماس ، از برف زخم خورده زمرد ، و پارگي نيش اقتباس آب رادر نذر ساكت ايوان بزرگ بغض به تماشاي تنبور شبانه شراب نشسته ام .ابر آشوري كهني دردامن نيلوفر سياه بر بركه زردي حلقه زده وياقوت شرابها رادرگونه مرطوب زني مي بلعد ، زني از پيكره سرخ آبگينه عصيان.

به هر حال،دنيا درگاهواره سبز چشمان سنجاقك معصومي كه نيمي حوا و نيمي اژدهاست مثل ترس تاريك غنچه كوچكي در سپيده دم نزول باران است ، وچهره ي آشوبزده آبها هنگام رقص ملكه طوفان ، تماشايي است.

دلم تنگ است . . .

manobavarkon — Fri, 18 May 2007 11:40:18 GMT

دلم تنگ است

وقتی مردان مسافر را میبینم

که بی هیچ خاطره ای

از صبح خیابانها میگذرند

و رفتگرانی

که به هیچ زمزمه ای

برگهای مست نیمه شب را

از جوی مهربان بی خیالی جمع میکنند

مرگ از خوشی

manobavarkon — Wed, 10 Jan 2007 16:29:28 GMT

روزی درختها به راه خواهند افتاد

و تبر

یکه و تنها

در تب وهم آلود خویش

خواهد افسرد

و من از لذت آن

زیر ضرب عقده تلخ تبر

از خوشی خواهم مرد

..............

manobavarkon — Mon, 01 Jan 2007 12:21:39 GMT

زیر چتر

manobavarkon — Sat, 18 Nov 2006 15:20:18 GMT

زیر چتر

کز کرده سکوت می کنم و برف

دانه دانه می آید

و با خس خسی آرام می نشیند

بر بام کوچک چترم

و بامهای بسیار،

و من

دلگیر و تنها راه می افتم از ایستگاه

و دور می شوم

با شعر تلخی که می خوانم

زیر بام کوچک چتر،

می روم ،

خانه ها می مانند

با بامهای برفی بسیار

دیوارها می مانند

و درختان برفی بسیار

آدمها می روند

با چتر های سنگین و سپید

و شعر تلخی که

می خوانند زیر چترشان ،

و شهر

تا انتها برف

برف

روز چندم

manobavarkon — Wed, 08 Nov 2006 17:53:18 GMT

- روز اول -

زمان در گهواره پلک می گشود

فصل نبود

قطب نبود

سیاه نبود

گردباد نبود

آسمان و زمین ، سبز در سبز

گاهی قاری نسیم

به ترتیل طراوت ، سبز می ایستاد

فصل در فصل در وصل

آن روز ها

کتاب نبود

اخم نبود

زخم نبود

تنها خدا بود و من

و من هم نبودم

همه آدمها قابیل بودند

و گندم وجودشان را به خدا تعارف می کردند

- روز دوم -

وسوسه و طاووس و مار

کوچ به تنزل ابدی

زمین و زمان

حلول آتش در خاک

آغاز گل آلودن خاک بود

آغاز شیطنت آب و گل

وسوسه و هابیل

و گندم و گوسپند و عشق

بهانه و بلا

***

کجای حیرت ایستاده بودی ای حوا

که ناگاه

بوی وحشی خون و خنجر هفت آسمان را بر آشفت

زمین سرخ

زمان سیاه

چشمان مضطرب آدم

آه ه ه ه ه.........

- روز سوم -

طاووس و مار.............

پرده های کابوس...........

عریانی وقاحت.............

لکنت غنچه های معصوم............

هجوم سایه...................

گریز نسیم

و خداوند

کلاغان را آموخت

- اولین نمایش خاک -

- روز چهارم -

در شکستن دل درخت

تمدن

منتشر شد ، بر برگهای کبود

بشر

بر پیشانی سرنوشت

سراسر ، شر نوشت

شیاطین

در حیرت باز نشستند

و کلاغان

در عبث پوسیدند

انسان

اعجوبه خلقت

توفانی و سرکش ، معلم آتش بود

- روز چندم -

هابیل که بود ؟

خنجر به دست چه کسی ساخته شد ؟

غم از چه زمان به قلب ما راه گشود ؟

حوا را ، ز چه از بهشت بیرون راندند ؟

آدم چرا مسبب ماتم شد ؟

نه سیب ، نه گندم

نه معرفت و نه جاودانگی

رانده و رجیم

نفرینی آسمان و زمین

آوارگی

تقدیر باستانی ماست

هنوز

گندمها و گوسپندان

به رنگ خون می رقصند

هنوز عطر متناقض دشنه و لبخند

در دستهای آتش و خاک

هنوز ، عشق

و هنوز ما

دنبال واژه های آبی مفقود

در حاشیه خاطره های عطر آگین

و هنوز رویای مینوی آن سامان

که فصل و قطب نیست

که گردباد نیست

که سیاه نیست

کتاب و اخم و زخم..............

خون رگ تاریخ

manobavarkon — Sat, 14 Oct 2006 14:36:30 GMT

وطن من اینجاست

زیر چتر آسمانی بزرگ و آبی

زیر چتری سبز و سفید و سرخ

با چهار فصل خورشیدی

و دوازده مهتاب

مرا می توانید به خاک بسپارید

وطنم اما

تکثیر می شود در باد

پر از جوانه می شود با تیغ

نشان مهر می شود با زخم

وطن من اینجاست

یادگار و وصیت کورش

خاک لطف اهورا مزدا

سرزمین سبز آزادی

تاریخ

بدون وطنم

از زمان می ایستاد

وطن من خونیست

که درون رگ تاریخ جاریست